· 

Een weekend naar Gili Air met een vervelend einde

Omdat mijn solotrip op Bali in de Dojo community er al weer bijna op zit besloot ik op het laatste moment dat ik toch naar een van de Gili eilanden wilde gaan. De meeste mensen die ik hier de laatste tijd heb gesproken waren er ook al geweest en het is best een bekende reisbestemming (vooral voor backpackers) waar ik nu redelijk dichtbij ben. Een mooie kans om weer wat extra reiservaring op te doen.

 

 

De Gili eilanden liggen voor de kust van Lombok in de Indonesische archipel. Vanuit Bali kun je deze eilanden bereiken per fast ferry boat, die vertrekken uit de haven van Padangbai. Afhankelijk van de ferry maatschappij die je kiest (ik was met Ostina) duurt de overtocht ongeveer 1,5 uur. Vanuit Lombok vaar je er in een kwartier naar toe.

 

Er zijn 3 eilandjes, waarvan  Gili Trawangan (ook wel genoemd Gili T) de grootste is. Dit eiland is vooral bekend om de party scene en trekt veel jongeren aan. Gili Meno is het rustigste eiland en wordt ook wel honeymoon island genoemd. En Gili Air zit daar een beetje tussen in. Alle drie de eilandjes zijn begroeid met palmbomen, er zijn standen met helder blauw water, veel kleine, vaak basic resorts en er is geen gemotoriseerd vervoer.

 

De keuze voor Gili Air was snel gemaakt, via Booking.com vond ik een leuk resort met 10 bungalows aan de oostkant van t eiland. Een taxi en een retourbootticket regelde ik via Dojo maar kun je ook online regelen.

 

Na een vroeg vertrek stond ik na een taxirit van 1,5 uur in de haven van Padangbai. Nog genoeg tijd voor een eenvoudige ontbijtje. Het is hier Bali time, dus zorg dat je op tijd bent maar reken er niet op dat je ook echt op tijd vertrekt, dat is ongeveer hoe het hier gaat.

Met enige vertraging vertrok de boot, die helemaal vol zat. Blij dat ik voor Ostina had gekozen want airconditioning aan boord! De eerste stop was Gili T, waar het grootste deel van de passagiers uitstapte. Dit waren bijna allemaal jongeren in de “ready for party modus”.  Blij dat ik naar het andere eiland ging 😊.

 

In eerste instantie moest ik even omschakelen van Bali naar dit kleine eilandje waar eigenlijk alleen zandpaden zijn en waar je in 1,5 uur omheen kunt lopen. Hier ook geen tempels maar moskeeën. Geen hipster tentjes maar vooral standaard toeristen restaurantjes. Wat ging ik hier ook al weer doen in mijn eentje? Mijn bungalow bij Bambu cottages was gelukkig erg ok, schattig huisje aan zee met ruime buitenbadkamer en een goed zwembad. Na een uurtje aan het zwembad met een boek kwam ik alsnog in de vakantiestemming en besloot ik maar eens te kijken wat hier eigenlijk te doen is.

Fietsje gehuurd en rondkijken maar. Even terugschakelen naar de 1e versnelling, want alles gaat hier heel erg relaxed. De reggae muziek brengt je vanzelf in de echte tropical island vibe.

Naast zee en strand is de belangrijkste activiteit hier snorkelen en duiken. Qua duiken moet je er niet te veel bij voorstellen begreep ik maar als je wilt leren duiken of een beginnende duiker bent is dit misschien wel een beschikte plek. Snorkelen kun je hier volop doen, ook als dagtocht rondom alle drie de eilandjes.

 

De westkant van het eiland is de zonsondergang kant werd mij verteld en aangezien het inmiddels eind van de middag was fietste ik die kant op. Ik vond al snel een zeer geschikte plek met zitzakken op het strand waar redelijk veel mensen zaten te wachten op dit moment. Met een koud Bintang biertje en een DJ op de achtergrond zat ik ineens te kijken naar de mooiste zonsondergang die ik ooit heb gezien.. Een kippenvel moment ondanks de warmte, en ik realiseerde me ook maar weer eens hoe bijzonder het eigenlijk is dat ik dit allemaal meemaak, alhoewel ik dit moment toch liever samen had willen ervaren. Adembenemend. Wat het helemaal bijzonder maakte was dat je in de verte de Agung vulkaan op Bali kon zien liggen. En achter me, op Lombok, ligt de Rinjani vulkaan, 3726 meter hoog, de een na hoogste van Indonesië. Beide zijn actieve vulkanen.

 

Waar ik niet aan gedacht had, is dat na de sunset alles ineens heel erg donker is, rond 19.00 uur. Er is namelijk geen tot nauwelijks straatverlichting. Ik dacht de kortere route terug naar mijn bungalow te nemen maar raakte verdwaald in de stikdonkere wirwar van paadjes van “downtown” Gili Air. Google maps kon mij ook niet meer helpen dus terug maar naar het pad rondom het eiland. Dan kom je vanzelf wel een keer langs je hotel. Na nog een dag die begon om 0600 uur met de zonsopkomst (want te zien voor mijn bungalow) wat luieren aan het zwembad, strandwandeling en fietstochtje, stuitte ik op een super leuk, hip ingericht (kan zo in de VT wonen), vegan restaurantje. Verstopt tussen de lokale huisjes. Echt verrassend. Hier heerlijk gegeten, Pachamama is een echte aanrader.

 

De zondagochtend ook nog relaxed doorgebracht en toen weer op weg naar het haventje voor de terugreis. Maar wat er toen gebeurde had ik echt nooit verwacht. Niet op een giftige vis getrapt, zonnesteek of beroofd of zoiets, maar ik werd gebeten door een paard.. Er rijden op de eilanden veel paard en wagens om toeristen te transporteren naar de verschillende accommodaties. En ja, daar sta je dan alleen met een bloedende wond en schiet de paniek wel een klein beetje toe. Achteraf was ik zo blij dat ik zelf wat EHBO spulletjes had meegenomen, ook voor deze 3 dagen en een creditcard voor onvoorziene kosten. En dat ik wist wat belangrijk was. Namelijk snel een dokterspost vinden. Gelukkig was ik ruim op tijd voor de ferry en was daar ook nog tijd voor. Nou zijn de medische faciliteiten op de Gili’s niet erg modern te noemen natuurlijk. Ik besloot gelijk zelf maar te vragen om een rabiës injectie (hondsdolheid komt voor bij allerlei zoogdieren, maar vooral bij honden, apen, vleermuizen, katten)  Je kunt geen risico nemen met dit soort dingen toch? Net op tijd klaar om de boot nog te halen. Maar omdat ik er niet van uit kon gaan dat dit een echte dokter was besloot ik om op Bali alsnog naar een echt ziekenhuis te gaan (Siloam in Kuta) en ik moet toegeven dat ik hier heel professioneel ben opgevangen. Ook had ik een aardige Uber chauffeur die wilde wachten tot dat ik klaar was. Ik had alle doosjes en recepten vanuit Gili Air meegenomen en mijn vaccinatieboekje uit Nederland. Wel eerst even laten zien dat je kunt betalen, dus blij met de creditcard en hopelijk kan straks alles gedeclareerd via mijn zorg/reisverzekering. Want dit gaat aardig in de papieren lopen. Na een extra tetanus shot en wondverzorging kreeg ik de opdracht mee om nog 4x terug te komen voor de rabiës booster .  Dus na 3, 7, 14 en 28 dagen. De laatste zal ik dan weer in Nederland kunnen halen. En zes dagen niet zwemmen.

 

Ook dit hoort bij reizen (naar verre bestemmingen). Extra vervelend als je alleen reist denk ik. Een leermoment ook weer. Blij dat ik redelijk goed voorbereid was en wist wat ik moest doen. Dit geef ik ook maar mee als tip, ga je reizen, zorg dan dat je bent ingeënt, dat je een EHBO set bij je hebt en genoeg geld voor een eventuele medische behandeling. Blij was ik ook met mijn Sim card, zodat ik ook zonder wifi kon Whatsappen. Natuurlijk was dit achteraf maar een klein incident want je moet er niet aan denken dat er echt iets ernstigs gebeurd in zo’n omgeving. Dan ben je ineens heel ver van huis.

 

Om deze blog toch positief te eindigen hoef je eigenlijk alleen maar naar de foto’s te kijken! Super mooi he? Conclusie, Gili Air is zeer geschikt voor een paar dagen relaxen en genieten van zon, zee en strand maar kijk uit voor paarden.

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    DvdS (vrijdag, 14 juni 2019 19:27)

    Jeetje Petra, wat een verhaal. Wat goed dat je zo voorbereid was. Hopelijk genezen de wonden weer snel. Beterschap ���.
    Wel weer een heel leuk verslag om te lezen �

  • #2

    Corina (maandag, 17 juni 2019 22:30)

    Wat een toestand Petra. Gelukkig ben je cool gebleven. Zorg goed voor jezelf �